Tadeus Mazowiecki, un grandissime hommage a ce réformateur libéral, discret médiateur pour la Liberté !

Publié le par AL de Bx

 z7026062Q-Tadeusz-Mazowiecki.jpg

Tadeus Mazowiecki, le Premier chef de gouvernement non communiste en Pologne et dans le bloc communiste à l'Est est décédé lundi à l'aube dans un hôpital à Varsovie à l'âge de 86 ans, selon ses proches. Considéré comme un des pères de l'indépendance polonaise, il avait déjà été annoncé mort par les communistes dans les années 80.

uid_5b6f08d3563010373d47c2db7858518c1252671629852_width_700.jpg

Jesteś wolnym człowiekiem i pójdziesz za darmo.

Polskie i Polski będzie dziękuję zawsze.  

Twój Bóg jest Wolność.    Al Genestine


Il aura fait tout le chemin. Celui qui a mené la Pologne de la léthargie corsetée d'un Etat satellite de l'URSS au destin d'une démocratie européenne. De Gorbatchev à Boris Elstine, de Mitterrand à Helmut Kohl, de Jaruselski à Walesa, Tadeusz Mazowiecki a côtoyé tous ceux qui ont tissé ce moment si particulier que fut la chute du rideau de fer. Premier chef d'Etat d'une Pologne non communiste, il s'est éteint ce lundi à l'âge de 86 ans.

 

L'ironie de l'histoire fait que c'est la seconde fois que les Polonais apprennent son décès. La première fois, il était derrière les barreaux d'une prison communiste, quand une fausse rumeur l'a donné pour mort. C'était en 1981. Huit ans après, le 4 juin 1989, il est porté à la tête du gouvernement, grâce à son engagement au syndicat Solidarité, et lance les réformes économiques et politiques. Au milieu des années 1990, en pleine guerre des Balkans, Tadeusz Mazowiecki fut également rapporteur de l'ONU pour l'ex-Yougoslavie. Dans un aveu d'impuissance, il démissionna de cette fonction après le massacre de musulmans bosniaques par les milices serbes à Srebrenica en juillet 1995.

 

"C'était le meilleur Premier ministre que nous ayons eu jusqu'à présent"

 

, a déclaré lundi l'ex-président polonais et chef historique de Solidarité Lech Walesa. L'actuel président polonais, Bronislaw Komorowski, souligne le rôle qu'il a joué dans la réconciliation germano-polonaise et la fixation de la frontière sur la ligne Oder-Neisse, une des conditions pour une stabilité durable en Europe.

 

 

T. Mazowiecki, 1er dirigeant polonais non communiste, est mort

Par Grégoire Lecalot

Source:


74d41c01c485c3735b75dbd29c8296ea.jpg
Intellectuel catholique, défenseur des droits de l'homme, premier chef du gouvernement non communiste de la Pologne d'après-guerre, Tadeusz Mazowiecki est mort

 

Tadeusz Mazowiecki, décédé le 28 octobre à l'âge de 86 ans, était avant tout une autorité morale. "En août 1980, il a été à l'origine de la lettre ouverte des intellectuels pour défendre les ouvriers des chantiers navals de Gdansk en grève", note le quotidien Gazeta Wyborcza.


Le journal rappelle que c'était le début d'une révolution pacifique, qui, malgré la répression de la part du régime communiste, a débouché en 1989 sur la "table ronde" et les élections plurielles en Pologne, les premières dans les pays du bloc soviétique. Il est devenu chef du gouvernement non communiste en août 1989, bien avant la chute du Mur.


De 1992 à 1995, Tadeusz Mazowiecki est rapporteur de l'ONU pour l'ex-Yougoslavie. Après le massacre de Srebrenica, "il est le seul haut fonctionnaire des Nations unies qui présente sa démission, il proteste contre l'immobilisme de la communauté internationale face aux crimes commis dans ce pays", explique l'hebdomadaire Newsweek Polska


Tadeusz Mazowiecki, premier chef du gouvernement non communiste de Pologne, images d'archives de la télévision polonaise :

 

 


 

Fragmenty Dziennika TV z 19.08.1989 roku. Tadeusz Mazowiecki z Solidarności desygnowany na Prezesa Rady Ministrów.


 


 "Ce fut l'un des pères de la liberté et de l'indépendance polonaise", après  50 ans de communisme, a déclaré à la radio TOK FM le ministre des Affaires  étrangères, Radoslaw Sikorski.

 

8597096a99e6c29c232661bac5719da0.jpg

 

"Décommunisation"

Au milieu des années 1990, en pleine guerre des Balkans, Tadeusz Mazowiecki se voit confier le poste de rapporteur de l'ONU pour les droits de l'homme dans l'ex-Yougoslavie. Dans un aveu d'impuissance, il démissionne après le massacre de musulmans bosniaques par les milices serbes à Srebrenica en juillet 1995. Sans jamais céder à la démagogie, il se qualifiait lui-même de "têtu", au risque d'une absence de souplesse, et s'adressait à la raison plus qu'au coeur des Polonais.


Scrupuleux, voire hésitant, hostile à toute chasse aux sorcières - dont lui-même a souffert sous les communistes - et partisan d'un passage sans heurts au post-communisme, il s'est exposé aux attaques de ceux qui réclamaient un règlement de comptes radical avec les collaborateurs de l'ancien régime. En avril 2007, Tadeusz Mazowiecki a perdu un poste honorifique auprès de la présidence polonaise pour désobéissance à une loi sur la "décommunisation" des jumeaux Kaczynski, ses anciens collaborateurs au sein de Solidarité devenus les adversaires les plus farouches de l'aile modérée du mouvement, dont il fut l'un des principaux symboles. Le président centriste Bronislaw Komorowski, élu en 2010, a de nouveau fait appel à lui en le nommant son conseiller, poste qu'il occupait jusqu'à son décès.


Source: Le Point

 

Tadeusz Mazowiecki urodził się 18 kwietnia 1927 r. w Płocku w rodzinie znanego w mieście lekarza. Pierwsze dramatyczne doświadczenia jego życia wiążą się z okupacją niemiecką, wysiedleniami i zbrodniami, na które patrzył jako dorastający chłopiec. W 1944 r. aresztowany został starszy brat, wywieziony do Stuthoffu, przepadł bez śladu. Krótko po wojnie Tadeusz Mazowiecki ukończył szkołę średnią – Małachowiankę w Płocku.

Aktywność polityczną i społeczną zaczął od wstąpienia w 1946 roku do Stronnictwa Pracy. Nim w Płocku zdołano rozpocząć działalność Stronnictwo zostało zawieszone wskutek zablokowania jego możliwości działania przez PPR.

z12951315AA-Tadeusz-Mazowiecki-podczas-przemowienia-w-Sejmi.jpgPierwszy okres działalności publicznej Mazowieckiego wiąże się z Uniwersytetem Warszawskim, gdzie wstąpił na Wydział Prawa. Prócz studiów angażował się w działalność społeczną, od 1949 r. współpracował z tygodnikiem „Dziś i Jutro”, następnie był działaczem Stowarzyszenia PAX i między innymi w 1953-55 r. redaktorem naczelnym „Wrocławskiego Tygodnika Katolickiego”. Stał na czele grupy opozycyjnej wobec Bolesława Piaseckiego i wraz ze swymi współpracownikami, zwanymi „Frondą”, został w 1955 r. ze stowarzyszenia usunięty.

Ważne znaczenie dla określenia drogi życiowej Mazowieckiego miał rok 1956, który przyniósł destalinizację, odwilż, nadzieję na znaczne poszerzenie wolności. Mazowiecki wraz z kręgiem swych współpracowników współtworzył Klub Okrągłego Stołu a w gorących dniach Października Ogólnopolski Klub Postępowej Inteligencji Katolickiej. Klub ten – pierwsza forma organizacyjna późniejszego KIK-u – zakładali działacze katoliccy popierający Październik i gotowi do wypowiadania się o polskich sprawach własnym głosem. Współtwórcami ruchu byli redaktorzy odebranego im w 1953 roku „Tygodnika Powszechnego”, który wkrótce znowu zacznie się ukazywać, grupa pracowników naukowych KUL, pisarz Jerzy Zawieyski i grupa Frondy. Mazowiecki został sekretarzem OKPiK, potem będzie długie lata członkiem Zarządu Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie.

Po długich staraniach w 1958 r. powstał miesięcznik „Więź”. Redaktorem naczelnym „Więzi” był Mazowiecki aż do 1981 roku. Na kształt pisma wywarł wpływ decydujący, stało się ono także podstawą jego znaczenia w życiu intelektualnym i politycznym Polski. „Więź” nawiązywała do filozofii personalizmu Mouniera, była otwarta na współczesną kulturę i współczesne przemiany społeczne w świecie. Akceptowała powojenne przemiany ekonomiczne, równość, upowszechnienie kultury. Zdecydowanie opowiadała się za przemianami w Kościele, które niósł pontyfikat Jana XXIII i Sobór Watykański II. Szukała porozumienia z humanistami wyrastającymi z marksizmu, dalekimi od religii i Kościoła, ale pragnącymi zmian w kierunku wolności. Mazowiecki pisał o potrzebie przekraczania „kredowych kół” i „Więź” te granice nieufności i niezrozumienia starała się przekraczać.

Jako redaktor „Więzi” w 1961 r. Mazowiecki otrzymał mandat poselski. Należał do Koła Posłów Znak, kierowanego przez Stanisława Stommę. Następnie przez 10 lat współtworzył politykę Koła „Znak”, kilkakrotnie zabierał głos sprzeciwiając się wnioskom rządzących. Szczególne znaczenie miało już Jego pierwsze przemówienie sejmowe – przeciw przymusowej laicyzacji oświaty. W tych latach Mazowiecki uczył się trudnej sztuki ważenia racji odwagi i sprzeciwu z roztropnością. Podróżował też na Zachód, nawiązywał kontakty, a – obok Stommy – należał do inicjatorów dialogu polsko-niemieckiego.

Największe wyzwanie przyszło w 1968 roku, kiedy Koło Posłów Znak wystąpiło z interpelacją w obronie bitej i szkalowanej młodzieży. Za to wystąpienie w posłów Znaku, jedynych którzy ośmielili się zaprotestować, uderzyła furia ataków na specjalnym posiedzeniu Sejmu. Byt „Więzi” był zagrożony, Mazowiecki jednak się nie ugiął. Ostatecznie pismo przetrwało. W następnych latach stało się miejscem spotkania z pokoleniem buntowników marcowych oraz intelektualistami, których w Marcu potępiono, odbierając im możliwość publicznych wypowiedzi.

Od 1971 Mazowieckiego nie było już w Sejmie, ale „Więź” należała do bardzo poczytnych pism. Drukowali w niej znakomici autorzy, w redakcji na Kopernika przecinały się drogi postaci znanych już wówczas jako publicyści i intelektualiści oraz młodych, którzy staną się w bliskiej przyszłości liderami demokratycznej opozycji. W 1975 r. Mazowiecki należał do inicjatorów i sygnatariuszy listu liderów ruchu Znak przeciw poprawkom w konstytucji. Za ten gest sprzeciwu KIK zapłacił rozłamem i groźbą podcięcia jego egzystencji materialnej.

Po powstaniu Komitetu Obrony Robotników Mazowiecki należał do tych, którzy tworzący się ruch obywatelskiego sprzeciwu wspierali. Udzielił pamiętnego wywiadu dla FrankfurterAllgemeine Zeitung, w którym bronił więzionych i opowiadał się za demokratyzacją życia w Polsce, także za niezależnością związków zawodowych. W maju 1977 r. był rzecznikiem głodujących w kościele św. Marcina współpracowników KOR-u, upominających się o wolność dla więzionych robotników oraz aresztowanych działaczy Komitetu. Podjęcie się roli rzecznika głodówki oznaczało zaryzykowanie bytu „Więzi”, ale to ryzyko Mazowiecki podjął. „Więź” przetrwała. Jesienią był organizatorem pamiętnej sesji o prawach człowieka i wygłosił przemówienie o prawie Polski do nadziei i wolności, które wywarło wielkie wrażenie. Na początku roku następnego należał do założycieli Towarzystwa Kursów Naukowych i był członkiem jego kierownictwa – Rady Programowej. W tych latach stał się jednym z przywódców opozycji demokratycznej.

sierpniu 1980 r. był wśród inicjatorów apelu polskich intelektualistów wspierających strajkujących w Gdańsku robotników i wraz z Bronisławem Geremkiem zawiózł ten apel do Stoczni. Poproszeni przez Lecha Wałęsę o pomoc doradczą utworzyli Komisję Ekspertów przy Międzyzakładowym Komitecie Strajkowym. Mazowiecki został jej przewodniczącym. Odegrał wielką rolę w poszukiwaniu formuł i zapisów, które znalazły się w kluczowych punktach Porozumienia Sierpniowego.

W ciągu 16 miesięcy legalnego istnienia „Solidarności” był jednym z najważniejszych doradców, negocjował między innymi kompromis rejestracyjny „Solidarności”. KKP Związku powierzyła mu funkcję redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność”, pierwszego legalnie wydawanego ogólnopolskiego pisma „Solidarności”. Stworzył redakcję i kierował pismem do jego zawieszenia 13 grudnia 1981 roku.

Mazowiecki współtworzył „Solidarność”. Liczył na osiągnięcie trwałej ewolucji sytuacji w Polsce tak, by mimo istniejącego podziału Europy społeczeństwo bez wstrząsów poszerzało zakres swojej wolności. Aby „Solidarność” nie była tylko „fajerwerkiem, jak wiele pięknych i wzniosłych chwil w naszej historii” T.M., lecz trwała, zmieniała społeczeństwo i kraj. Była to trudna droga, zakładała przyzwyczajanie władz PRL i Kremla do polskiej odmienności, prawa Polaków do reformowania życia w kraju, ale też samoograniczenie radykalizmu ruchu.

Internowany 13 grudnia po posiedzeniu Komisji Krajowej w Gdańsku następnie przez rok Mazowiecki był przetrzymywany w obozach w Jaworzu i Darłówku.

Gdy w grudniu 1982 roku powrócił do Warszawy znalazł się – jak inni ludzie „Solidarności” – na pozornym marginesie. Próba powrotu do aktywności w KIKu, stworzenie Rady Programowej i opracowanie przez nią analizy „Stan świadomości społecznej”, wywołało gwałtowną reakcję władz i zagrożenie dla istnienia Klubu.

Wspólnie z Geremkiem Mazowiecki kierował przygotowaniem raportu „Polska 5 lat po sierpniu”, opublikowanym w 1985 roku. Następnie wraz z innymi autorami raportu należał do zespołu redakcyjnego wydawanego poza cenzurą pisma „Dwadzieścia jeden”.

W 1987 r. mógł wyjechać na Zachód, spotkał się z wieloma związkowcami i politykami, wygłaszał odczyty o polskich aspiracjach. W Rzymie spotykał się z Janem Pawłem II przed jego pielgrzymką do Polski.

Po powrocie do kraju, w maju 1988 r. podjął się mediacji między strajkującymi w Stoczni Gdańskiej a władzami, a kiedy porozumienia nie dało się osiągnąć, wyszedł ze stoczni w pamiętnym pochodzie z Lechem Wałęsą i innymi strajkującymi. W sierpniu 1988 r. podczas kolejnego strajku w Stoczni znów doradzał strajkującym. Tym razem władze odpowiedziały gotowością rozmów przy Okrągłym Stole.

Mazowiecki uczestniczył w negocjacjach poprzedzających Okrągły Stół, bronił zwłaszcza zasady, że zalegalizowanie NSZZ „Solidarność” jest warunkiem porozumienia w innych sprawach. Ostatecznie władze ten warunek przyjęły. Przy Okrągłym Stole był współprzewodniczącym zespołu do spraw pluralizmu związkowego i koordynatorem pracy zespołów negocjacyjnych opozycji.

Od wiosny 1989 r. znów był naczelnym redaktorem „Tygodnika Solidarność”, ale do Sejmu nie kandydował.

Po zwycięstwie Komitetu Obywatelskiego w wyborach czerwcowych, stał się jednym z kandydatów na premiera rządu. 24 sierpnia został przez Sejm powołany na urząd premiera, a 12 września rząd został powołany. Był to pierwszy rząd po tej stronie pękającej, ale nadal istniejącej żelaznej kurtyny, którym kierował polityk niekomunistyczny, a większość ministrów była związanych z dotychczasową opozycją.

Rząd Mazowieckiego kładł fundamenty pod budowę demokratycznego państwa. Reformował gospodarkę, przywrócił niezależność polskiej polityce zagranicznej, doprowadził do uznania polskiej granicy zachodniej przez jednoczące się Niemcy, przeprowadził zmianę nazwy państwa na Rzeczpospolita Polska oraz rozpisał wybory samorządowe.

W grudniu 1990 roku Mazowiecki przegrał rywalizację w wyborach prezydenckich, a rząd ustąpił. Stworzył wówczas Unię Demokratyczną i kierował nią, następnie Unią Wolności, do 1995 roku. Od 1991 do 2001 r. był posłem na Sejm, przewodniczył między innymi Komisji Konstytucyjnej i Komisji Integracji Europejskiej.

W 1992 r. został specjalnym sprawozdawcą Komisji Praw Człowieka ONZ w byłej Jugosławii. Próbował alarmować świat o zbrodniach, które się tam dokonywały. Ustąpił w 1995 na znak sprzeciwu wobec bierności społeczności międzynarodowej.

W 1997 r. Mazowiecki należał do współautorów Konstytucji RP i był głównym autorem preambuły jej otwierającej.

W 2010 został doradcą Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego.

 

opracował Prof. Andrzej Friszke

 

tadeusz_mazowiecki_1.jpg

 

traduction française: 


Tadeusz Mazowiecki est né le 18 Avril 1927 à Plock dans la famille connue dans le médecin. La première expérience dramatique de sa vie associé à l'occupation allemande, les déportations et les crimes, qui semblait un garçon qui grandit. En 1944, le frère aîné a été arrêté, conduit à Stuthoffu, a disparu sans laisser de trace. Peu de temps après la guerre, Tadeusz Mazowiecki, est diplômé de l'école secondaire - Małachowianka à Plock.

L'activité sociale et politique a commencé avec l'accession en 1946 au Parti travailliste . Avant le Plock a réussi à lancer une partie a été suspendue en raison de bloquer sa capacité à agir par PPR.

La première période d'activité publique Mazowiecki est associé à l'Université de Varsovie, où il a rejoint la faculté de droit. Outre l'étude engagée dans des activités sociales depuis 1949 a travaillé avec le "Today and Tomorrow" hebdomadaire, et était actif dans l'Association des PAX et, notamment, de 1953 à 1955, le rédacteur en chef du "Wroclaw hebdomadaire catholique". Il était à la tête du groupe d'opposition contre Boleslaw Piasecki et en collaboration avec ses collègues, a appelé "fronde", a été retiré en 1955 de l'association.

Important de déterminer le mode de vie Mazowiecki C'était en 1956 qui a amené le déstalinisation, dégel , en espérant une augmentation significative de la liberté. Mazowiecki, ainsi que le cercle de ses collègues co-fondateur du Club de la Table Ronde et les chaudes journées d'Octobre, le Progressive Business Club de l'intelligentsia catholique. Le club - la première forme d'organisation plus tard Kik - fondé militants catholiques à l'appui d'Octobre et prêt à parler de questions polonaises dans sa propre voix. Co-auteurs se déplaçaient les éditeurs ont reçu leur en 1953, " général hebdomadaire ", qui va bientôt commencer à apparaître à nouveau, un groupe de chercheurs de la KUL, l'écrivain George Zawieyski et groupe Fronde. Mazowiecki devient secrétaire Okpik, alors il y aura un membre de longue date du conseil d'administration du Club de l'intelligentsia catholique à Varsovie.

Après de longs efforts, en 1958, était le «mensuel obligataire ". Rédacteur en chef de «liens» était Mazowiecki jusqu'en 1981. La forme des lettres a eu un impact décisif, il est devenu une base pour son importance dans la vie des Polonais intellectuel et politique. "Bond" visé à la philosophie du personnalisme, Mounier, était ouvert à la culture contemporaine et le changement social contemporain dans le monde. Accepter le changement économique d'après-guerre, l'égalité, la culture d'intégration. Un ardent défenseur des changements dans l'Église, qui transportait le pontificat de Jean XXIII et le Concile Vatican II. Elle a cherché un accord avec les humanistes de plus en plus sur le marxisme, loin de la religion et de l'Église, mais désireux de se déplacer vers la liberté. Mazowiecki a écrit à propos de la nécessité de franchir les «cercles de craie» et «obligations» les limites de méfiance et d'incompréhension tentaient de traverser.

Comme rédacteur en chef de «liens» en 1961 Mazowiecki était un siège parlementaire. Il appartenait au cercle des membres Connexion , dirigé par Stanislaw Stomme. Ensuite, pendant 10 ans, il a co-fondé Roues politique «signe», a soulevé à plusieurs reprises son opposition vocale pour les demandes de décision. Une importance particulière a déjà son premier discours parlementaire - contre la sécularisation forcée de l'éducation. Dans ces années Mazowiecki a appris l'art difficile de peser en raison de l'opposition de courage et de prudence. Aussi voyagé à l'ouest, en interaction, et - en dehors de Stomma - fut l'un des initiateurs du dialogue germano-polonaise.

Le plus grand défi est venu en 1968 , quand Membres du Cercle signe retirés de l'interpellation dans la défense fouettée et les jeunes szkalowanej. Pour cet exemple de la marque de membres, les seuls qui ont osé protester, les crises de colère frappé lors d'une séance spéciale de la Diète. Être «liens» était menacée, Mazowiecki mais ne bougea pas. Enfin, la lettre a survécu. Dans les années suivantes, il est devenu un lieu de rencontre pour la génération de rebelles en Mars et intellectuels, qui, en Mars a condamné, en les privant de la possibilité d'expression publique.

Depuis 1971 Mazowiecki n'était plus au Parlement, mais le «lien» était l'une des magazines très lus. Imprimé dans les éminents auteurs et éditeurs sur Copernic traversé la route que l'on savait déjà que les écrivains et les intellectuels et les jeunes qui seront dans un proche avenir, les dirigeants de l'opposition démocratique. En 1975, Mazowiecki a été l'un des initiateurs et dirigeants de la signataires signe du mouvement contre les amendements à la Constitution. Pour ce geste de défi NCI payé scission et la menace de sous-cotation son existence matérielle.

Après la fondation de la Défense Comité des travailleurs Mazowiecki était un de ceux qui a formé l'opposition a soutenu le mouvement civil. Il a donné une interview mémorable avec FrankfurterAllgemeine Zeitung, dans laquelle il a défendu les prisonniers et a appelé à la démocratisation de la vie en Pologne, ainsi que l'indépendance des syndicats. En mai 1977, il était le porte-parole de la faim dans l'église. Martin co-KOR, se réprimandant pour la liberté des travailleurs emprisonnés et des militants arrêtés du Comité. Prenez le rôle de porte-parole de jeûne signifie risquait d'être «liens», mais ce risque a Mazowiecki. "Bond" a survécu. À l'automne, il a organisé une séance mémorable sur les droits humains et a prononcé un discours sur la loi polonaise de l'espoir et de la liberté qui a fait une grande impression. Au début de l'année suivante a été l'un des fondateurs de la Société pour les cours théoriques et était un membre de sa gestion - Conseil du programme. Durant ces années, il est devenu l'un des leaders de l'opposition démocratique.

En Août 1980 Y . était parmi les initiateurs de l'appel des intellectuels polonais à l'appui des travailleurs en grève à Gdansk, et avec M. Geremek a pris cet appel au chantier naval. Interrogé par Lech Walesa pour conseiller la Commission d'experts établie par le Comité de grève inter-usines. Mazowiecki devient son président. Il a joué un rôle majeur dans la recherche de formules et documents qui se trouvaient dans les points clés de l'accord Août.

Dans les 16 mois de l'existence légale de la "Solidarité" était l'un des conseillers les plus importants, a négocié un compromis, y compris l'enregistrement de "Solidarité". KKP Association a nommé rédacteur en chef de "solidarité hebdomadaire," le premier légalement émis nationale magazine «Solidarité». Créé et nous a indiqué la lettre de suspension, le 13 Décembre 1981.

Mazowiecki a co-écrit «Solidarité». Il espérait obtenir une évolution durable de la situation en Pologne, de sorte que malgré la division actuelle de l'Europe, une société sans chocs élargi le champ de sa liberté. Pour «Solidarité» n'était pas seulement un "feu d'artifice, et beaucoup de beaux moments et sublime de notre histoire», TM, mais, en changeant la société permanente et le pays. C'était un parcours difficile, pris d'habituer les autorités communistes et le Kremlin Polonais diversité, le droit des Polonais de réformer la vie dans le pays, mais aussi l'auto-limitation du mouvement radical.

Interné le 13 Décembre après la réunion de la Commission nationale de Gdansk, l'année prochaine Mazowiecki a été détenu dans les camps de Jaworz et Darlowek.

Quand en Décembre 1982, il est retourné à Varsovie, il a été - comme les autres "solidarité" - la marge apparente. Tentative de retour à l'activité dans Kiku, la création du programme et de son analyse de l'évolution de la «prise de conscience de l'Etat", a provoqué une réaction violente des autorités et une menace pour l'existence du Club.

En collaboration avec Geremek Mazowiecki a dirigé l'élaboration du rapport "La Pologne cinq ans après Août», publié en 1985. Puis, avec les autres auteurs du rapport appartenu à l'éditorial publié à l'extérieur censure de «vingt et un».

En 1987, il a pu se rendre à l'Ouest, il a rencontré un certain nombre de syndicalistes et politiciens, a donné des conférences sur les aspirations polonaises. A Rome, il a rencontré le pape Jean-Paul II avant son pèlerinage en Pologne.

Après son retour au pays en mai 1988, il a commencé à servir de médiateur entre les grévistes du chantier naval de Gdansk et les autorités, et lorsque aucun accord n'a pu être atteint, il sortit de la cour dans une procession mémorable avec Lech Walesa et les autres grévistes. En Août 1988, le cours d'une autre grève du chantier naval de nouveau informé les grévistes. Cette fois, les autorités ont répondu spontanément des entretiens à la Table ronde .

Mazowiecki a participé aux négociations préalables à la Table ronde, en particulier le principe de la défense de la légalisation de la «Solidarité» est une condition préalable à un accord sur d'autres questions. Enfin, les autorités ont adopté cette condition. La table ronde était co-président du comité pour le pluralisme syndical et le travail de négociation coordinateur des équipes de l'opposition.

Depuis le printemps 1989, il a de nouveau été le rédacteur en chef de «Solidarité hebdomadaire," mais pas un candidat à la Diète.

Après la victoire de la commission des citoyens dans les élections de juin, il est devenu l'un des candidats au poste de Premier ministre. 24 août a été créé par le Parlement en tant que Premier ministre, et le 12 Septembre, le gouvernement a été mis en place. Il a été le premier gouvernement de ce côté du pop-corn, mais toujours existante rideau de fer, dirigé par le politicien non-communiste, et la plupart des ministres ont été associés à l'opposition actuelle.

Le gouvernement Mazowiecki a jeté les bases pour la construction d'un Etat démocratique. Réformer l'économie et restaurer l'indépendance de la politique étrangère polonaise a conduit à la reconnaissance de la frontière occidentale de la Pologne en unissant Allemagne, a déménagé à changer le nom du pays à la République de Pologne et a invité les élections locales.

En Décembre 1990, Mazowiecki a perdu la compétition pour l'élection présidentielle, et le gouvernement a cédé. Il a créé l'Union démocratique et l'a dirigée, puis de l'Union de la liberté, jusqu'en 1995. De 1991 à 2001, il a été membre du Parlement, a mené, entre autres, la Commission constitutionnelle et le Comité pour l'intégration européenne.

En 1992, il était Rapporteur spécial de la Commission des Nations Unies sur les droits de l'homme en ex-Yougoslavie . Il a tenté d'alerter le monde sur les atrocités qui se sont engagés là-bas. Il a démissionné en 1995 en opposition à l'inaction de la communauté internationale.

En 1997, Mazowiecki a été l'un des co-auteurs de la Constitution et a été le principal auteur du préambule de son ouverture.

En 2010, il devient le conseiller de président de la Pologne Bronislaw Komorowski.

Prof développé. Andrew Friszke

Publié dans Culture

Commenter cet article

Michèle Socrate 28/10/2013 20:29







Michèle Socrate







Paix à son âme

Jean Machicot 28/10/2013 15:27


Jean Machicot il aurait pu encore nous donner beaucoup de
conseils..